ElephantsWorld: een geweldige ervaring! Nu met manlief op stap

Zaterdag 14 februari - Valentijnsdag - was het zover: Jan komt!

Mijn collegaatjes bij EW vroegen om de beurt (en om de haverklap): ' ben je zenuwachtig? Vind je het spannend?' En mijn antwoord was elke keer; welnee, doe niet zo gek, tuurlijk niet! Tot de eerste taxi, van vier, -het was zaterdag een hele drukke dag, 60 bezoekers-, voor reed. Opeens steeg mijn hartslag want wie weet zat hij er in! Enigszins teleurgesteld constateerde ik dat Jan er niet bij zat. En ook niet in de tweede taxi.. En ja hoor, eindelijk werd het wachten beloond, meneer zat in de derde taxi met zijn hoed op vrolijk te babbelen met een collegaatje van me en met visitors uit Duitsland, Frankrijk, Canada, de USA en Limburg. Wat een leuk moment; een traan werd geplengd (sterk spul he, dat Fisherman's Friend), de oohh's en aah's en; 'oh ik krijg tranen in mijn ogen!', hoorde ik om me heen. Haha!

Jan vond het fantastisch om te zien waar ik me vier weken lang heb vermaakt. Hij was enorm onder de indruk van de olifanten en het feit dat je er gewoon naast kan staan en ze kan aanraken. (al was hij erg voorzichtig..). Hij heeft de dag net als de andere visitors beleefd: rijstballen maken, fruit baskets voorbereiden, bananenbomen hakken enz. De avond hebben we met al mijn collegaatjes doorgebracht in de algemene buitenruimte met biertjes, chips en whiskey. Gezelligheid! Jan heeft prachtige foto's gemaakt, waarvan een aantal te bewonderen is op deze blog.

Het afscheid zondag viel me erg zwaar. Het is misschien wat raar om te zeggen maar het kostte (en kost) met ontzettend veel moeite om afscheid te nemen van Cody, de hond waar ik 4 weken lang voor gezorgd heb. Het beestje is zich aan me gaan hechten de afgelopen weken en tsja, we waren dikke maatjes. Hoe erg vond ik het dan ook dat hij de avond voordat we vertrokken ziek werd. HIj lag boven bij mijn slaapgedeelte, had enigszins ademnood, had een beetje plas laten lopen en had veel pijn in zijn achterpoot. Het is helaas geen hond die zich makkelijk laat pakken als hij pijn heeft en hij was er dan ook al snel vandoor gegaan toen 'de dierenarts' naar hem kwam kijken. Overigens doen ze in Thailand niet veel voor een hond in nood. Het is immers een straathond die zij jarenlang een goed leven hebben gegeven; onderdak en eten. En tsja, als een hond dan ziek wordt is het blijkbaar zijn tijd. Maar gelukkig was Jan daar en had hij zoiets van; Wil, dan gaan we toch zelf met hem naar een dierenkliniek. We kregen toestemming maar wat we niet voor elkaar kregen was Cody een muilkorfje om te doen en in de auto te plaatsen. Hij beet om zich heen en smeerde hem. Gelukkig zat hij me op te wachten toen we om 1700 uur naar het hotel vertrokken zodat we afscheid konden nemen.
Mijn collegaatje stuurde me gister een bericht dat hij niet gegeten heeft... Zou hij mij dan ook missen? Als de situatie zo blijft ga ik hem aan het einde van de vakantie ophalen en meenemen naar NL. We verzinnen er wel wat op en Goos vindt een speelmaatje vast niet erg. (alhoewel, speelmaatje, Cody is oud en slaapt erg veel).

Maandag hebben Jan en ik heerlijk een dag doorgebracht in het Oriental Kwai Resort. Effe luxe doen na vier weken primitiviteit! Al ben ik toch in de ochtend op een fietsje naar het dorpje gefietst om de was weg te brengen. Als ik een kilo was kan wassen voor 20 baht heb ik dat er wel voor over. Ik voelde me een aap: ik was de enige toerist en er werd door iedereen vrolijk naar me gezwaaid!Kleine kindertjes stonden me met open mond aan te staren. Die zullen wel gedacht hebben; wie is die grote blonde reuzin....

Vandaag, dinsdag 17 februari vliegen we om 16.00 uur van Bangkok naar het 800 kilometer noordelijk gelegen Chiang Mai, ook wel 'de roos van het noorden' genoemd. Hier verblijven we 3 dagen om vervolgens per bus in ca. 3 uur door te reizen naar Chiang Rai. Daar verblijven we bijna 2 dagen. Daarna vliegen we naar Krabi, gelegen in het zuiden.

De te overbruggen afstanden zijn fors. Omwille van efficiency kiezen we er voor om te vliegen. Zo zenuwachtig als hij was voor de reis  naar Thailand, zo rustig en dapper is Jan bij de gedachte aan de vliegreis later op de dag. Ik ben er trots op!

We vermaken ons prima en zullen jullie vanuit Chiang Mai weer een update sturen. Er zit in Chiang Mai een echt Elephants Hospital, niet ingesteld op toeristen, waar ik eigenlijk heel graag even wil kijken. Maar Chiang Mai is groot dus even kijken of we er tijd voor hebben.

Later meer..... hou jullie t (h)aai!!!